For some time, I thought I’ve already detoxified from my decadent party sins—booze, beats, er..boys. I thought my gimik days have seen their august years. Silly me.
Last weekend, I mounted an elegant dinner bash for our dear boss (Shu’s “Somewhere Over The Rainbow” simply reeked with fabulousity, the poi dancers sent bubbly drools from the djs-slash-cuckoo-titties and Bloomfields, wow, was so swell with their black-framed-glasses-yes-we’re-geeks performance). After the celebration for our venerated Big Guy, we turned my office to a loading station for booze and more booze. Magic’s Mojo would have wanted us (me and my wonderful staff) to check Big Fish at A, but hottie Winner (of 99.5 RT) was leaping out of his skin to tag us to the grand launch party of Manor, the newest club in Eastwood owned by the Emba peeps. Manor won in the final tally.
Over in Eastwood, the queue was, ugh, kilometric. Judging by the busy cash register, I surmise the entrance tick would cause an arm and a leg—lotsa partyphiles were lining up to see and be seen (and who wouldn’t, Manor is touted to be the newest, hippest club in town). But sink this in, children: the magic of, er, clout, is mightier than any wad of cash. So in we went to Manor’s Penthouse and Basement. The crowd was a preppy mix of hets, straight-acting bi’s and fab PLUs (People Like Us). Everyone dressed cool. ‘Twas so fab and hip, I was reeking with young blood from the mostly junior crowd. I felt sooo old, but, whatheck, it’s never too late to parteee!
The night after, I did my usual Malate sojourn, my usual O Bar-Bed-Club Mafia route. Ho-hum, methinks I’m so friggin’ bored with the same old-same old Malate poseurs that I’m in dire need of a new hangout. Any ideas? Sigh.
Monday, January 26, 2009
Monday, January 5, 2009
PMW
KASAMA sa pangarap ko ang bumuo ng pangarap ng iba. Kaya naman nang mabiyayaan akong maging Creative Director para sa elite events group ng limang premiere radio stations, nagkaroon ako ng pagkakataong humabi ng ilang mga pangarap.
Bilang Creative Director kailangang hitik ka sa ideya, kailangang handa kang mag-isip nang mag-isip ng mga konseptong hindi conventional, yung bang mga ideyang ipapanganak mo sa labas ng kahon (out-of-the-box, ‘ika nga). Kailangang may pitik ka sa utak, kailangang kumakalansing ka sa mga konsepto. At kapag kinatok mo ang bungo mo, kailangang bumaha ang mga bagong-katas na ideya. Naisip ko tuloy: siguro kapag inalay sa blender ang utak ko, baka pinakbet slurpee ang lumabas. Naglayag pa ng husto ang kukote ko: Ano kayang kumbinasyon ng mga ideya ang makakatas para maging dinengdeng o kaya’y pinapaitan? Syempre, may konting kapilyuhan din sa loob ng aking beautiful mind: O kaya, paano kung lambingin ang mga konsepto sa utak ko, bayuhin nang bayuhin hanggang tumalsik ang orgasmo ng mga ideya, bongga ‘yun di ba?
Isa sa mga tumalsik na konsepto ang The First Philippine Models’ Weekend (PMW).
Nakahuntahan ko ang ilang glamazonang modelo mula sa Professional Models Association of the Philippines (PMAP), bumaba sila sa lupa at nagsabog ng kasosyalan habang humihigop kami ng mainit at may-kamahalang-may-katabangang kape. Iisa ang lament ng mga models na itich—halos walang bagong henerasyon ng mga Pilipinong modelo ang rumarampa sa catwalk at iilan lamang ang nag-eemote sa harap ng camera. Hindi keri ng PMAP na tila natapos ang mga pangarap ng mga Pilipinong modelo kina Rocky Salumbides (na paboritong model ni mareng Donatella Versace) at Charo Ronquillo (ang Kate Moss look-alike na win galore sa isang prestigious international model search). Huwag ring kalimutang sandamukal na foreign models ang fly to this Land of Bagoong and Broken Dreams para mag-maw (‘maw’ ang tawag sa mga modelo sa lenggwaheng fashionista). Tagtuyot ang matres ng Philippine fashion modeling, at tila nagpa-ligate ang industriyang minsang ginawang anthem ang “Vogue” ni Lola Madonna.
Tumengga na nga ba ang Pinoy sa larangan ng pagmo-modelo? Panahon pa nga naman ni John en Marsha nang magkaroon tayo ng mga Ana Bayle at Mimilanie Marquez. Nasaan ang mga bagong Tina Maristela, ang mga Gina Leviste, Frances Dionisio, Marina Benipayo, Issa Gonzales, Myrza Sison, Lala Flores at Adelle Go? Sino na ang susunod sa mga yapak nina Rissa Samson, Wilma Doesnt at Tweety de Leon?
Hindi ako pwede, busy ako.
Kaya nagpatawag ako ng go-see (audition para sa mga modelo). Pronto, nagpakawala ako ng announcement sa radyo—isang daang modelo ang ite-train ng libre ng mga premyadong fashion insiders—mga fashion editors, stylists, paham na photographer at mga designers.
Nagpaunlak ang mga kaibigan ko sa industriya na umayon sa layunin ng PMW. Nanduon ang dati kong fashion editor na si Vic Sevilla, andun din ang mga iginagalang kong editors na sina AA Patawaran at Hector Reyes, ang mga prestisyosong designers na sina Dong Omaga-Diaz at Leonardo Dadivas at Puey Quinones, ang maaasahang dyosa’t kaututang-dila ko na si Wilma Doesnt at ang matalik kong kaibigan slash underrated fashion photographer na si Ricky La Dia.
Maswerte na, ‘ika ko, kung maka-dalawang daan kami ng mga mag-aapply, pero naghimala ang fashionista kong Ninang Engkantada—umabot kami ng humigi’t kumulang sa limang daan! Dinumog kami sa araw ng go-see. Nasa ika-siyam na palapag ang opisina ko, umabot hanggang lobby ng building ang pila ng mga gustong mag-modelo. Muntik kaming talakan ng Security Office at nagmistulang pila sa rasyon ng Dinorado rice ang go-see. Mahihiya ang NFA at siguradong mas blockbuster ang audition ko.
Na-realize ko, hindi pa nakabaon sa lupa ang pangarap ng maraming maging modelo. Buhay na buhay at nag-aalab pa rin ang pangarap ng marami. Ang kulang lamang ay mabisang pagtulong mula sa mga taga-industriya. Nalungkot akong bigla. Sinisi ang sarili. Kami pala ang nakalimot, kami pala ang nagpabaya. Pero hindi pa huli. Kahit gaano kasimple, kahit gaano kaliit, maari kaming makapag-ambag ng palad para sa industriyang minsan at patuloy na kumukupkop sa aming mga pangarap.
Maswerte akong maisadlak ng kapalaran sa fashionistang mundo ko ngayon. Wala sa hinagap ko na maituring na isang eksperto o hiranging magaling sa larangang ito. Pero bago pa man mag-PMW, nakapagdirek na ako ng mga fashion shows para sa ilang foreign at local fashion brands. Ilan sa mga photoshoots na kinunsepto at dinirek ko ang lumatag sa ilang billboards sa Edsa.
Hindi eksaheradong sabihing isang tumpok isang mamera ang mga so-called ‘direktor’ ngayon. Lahat na lang nagdidirek. Lahat na lang nagmamagaling. Lahat na lang may nakabulsang attitude at tantrums na handang humagupit sa anumang sandali. Lahat na lang nakaangas ang ilong sa ere na minsan lamang na makapag-direhe ng isang simpleng song and dance number ay astang pang-Broadway na. Nakakaumay ang mga ilusyon at mga angas. Hindi nagsisimula ang pagdidirek sa pagpindot ng button at hindi natatapos ang pagdidirehe ng ilaw sa strobe lights at fog machine.
Sa tulong ng maraming kaibigan, sa pinagsama-samang experience at humbled expertise at sa pinagbuklod na pagmamalasakit, buong pagpapakumbaba naming ginawa ang PMW.
Iba’t-ibang klase ang dumating sa araw ng go-see. Maraming nagpapabata, maraming nagpapatanda. Maraming con todo sa kolorete, maraming kuba na sa dami ng accessories, samantalang karamiha’y namumuhunan lamang ng pagbabakasakali.
Marami sa kanila’y may nakahandang sinaulong mga linya—parang mga kinabisadong sagot sa mga tanong sa unang job interview. Kahit po ano gagawin ko, ang nakakatakot na pangako ng ilan; may mga aroganteng tiwalang-tiwala sa sarili—marami pong kumuhuha sa akin; samantalang ang iba’y lakas lamang ng loob at kapal ng mukha ang baon—maganda naman po ako di ba?
May mga kuminang sa audition, may mga pasang-awa at maraming nagmakaawa. Halos iluwa ng ilan ang lahat ng kanilang mga bagang sa tuwa kapag sila’y nakakapasa, samatalang damang-dama ko ang pagkalugmok ng marami kung sila’y nakakatanggap ng iling.
Dalawang araw lamang ang workshop, pero naramdaman ko ang rubdob ng mga model wannabes na matuto. Sa rehearsal para sa fashion show (kung saan ipre-present ang mga modelo sa mga taga-industriya), marami ang nakatikim ng mga pinaghalong sigaw at papuri. Kinatay ang mga rampang lampa, hinipan ang mga dibdib ng ilan na kulang sa kumpyansa at ipinamukha sa marami ang potensyal na nakita namin sa kanila sa araw pa lamang ng go-see.
Malaki ang ikinagulat ko sa galing ng mga modelong ito. Marami ang yumabong sa rampa, marami ang kumislap kasabay ng mga flash bulbs ng mga camera. Umangat ang ilang mga pangalan—si Patricia Garcia na kikimi-kimi sa rehearsal ngunit bumulaga sa gabi ng palabas; si Nikita Conwi at Crystel de los Reyes na kumain ng papuri mula sa maraming taga-ad and casting agencies, sina Jessica Martinez, Krishna Sing, Sheryl Tolentino, Andromeda Reyes, MJ Abuel, Jana at Aiko Ramirez na malao’t madali’y tiyak na mamumulaklak sa industriya; sina Smile Dimalanta, Marj Daez at Jekzie na nangibabaw sa kanilang kakaibang ‘look.’
Hindi nagpahuli ang mga kalalakihan—sina Andre, Kyle, James Mendoza, Laurence Rafer, Vince Salas, Vince Andres, Mico Alvarez, Kim Alvares, Frincks Maye, Earvin Aquino, Joash Balejado,Jay Almeda, Vince Ricafrente, Pete Cureg, Darwin Dazo, JP Ancheta at si Jay-R Salud.
Pangalan lamang ang ilan sa kanila ngayon, pero naniniwala ako—alam ko—sila ang mga mumunting pangarap na tumupad sa sarili kong pangarap.
(PMW models' pictures posted at Friendster philmodelsweekend@yahoo.com)
.
Bilang Creative Director kailangang hitik ka sa ideya, kailangang handa kang mag-isip nang mag-isip ng mga konseptong hindi conventional, yung bang mga ideyang ipapanganak mo sa labas ng kahon (out-of-the-box, ‘ika nga). Kailangang may pitik ka sa utak, kailangang kumakalansing ka sa mga konsepto. At kapag kinatok mo ang bungo mo, kailangang bumaha ang mga bagong-katas na ideya. Naisip ko tuloy: siguro kapag inalay sa blender ang utak ko, baka pinakbet slurpee ang lumabas. Naglayag pa ng husto ang kukote ko: Ano kayang kumbinasyon ng mga ideya ang makakatas para maging dinengdeng o kaya’y pinapaitan? Syempre, may konting kapilyuhan din sa loob ng aking beautiful mind: O kaya, paano kung lambingin ang mga konsepto sa utak ko, bayuhin nang bayuhin hanggang tumalsik ang orgasmo ng mga ideya, bongga ‘yun di ba?
Isa sa mga tumalsik na konsepto ang The First Philippine Models’ Weekend (PMW).
Nakahuntahan ko ang ilang glamazonang modelo mula sa Professional Models Association of the Philippines (PMAP), bumaba sila sa lupa at nagsabog ng kasosyalan habang humihigop kami ng mainit at may-kamahalang-may-katabangang kape. Iisa ang lament ng mga models na itich—halos walang bagong henerasyon ng mga Pilipinong modelo ang rumarampa sa catwalk at iilan lamang ang nag-eemote sa harap ng camera. Hindi keri ng PMAP na tila natapos ang mga pangarap ng mga Pilipinong modelo kina Rocky Salumbides (na paboritong model ni mareng Donatella Versace) at Charo Ronquillo (ang Kate Moss look-alike na win galore sa isang prestigious international model search). Huwag ring kalimutang sandamukal na foreign models ang fly to this Land of Bagoong and Broken Dreams para mag-maw (‘maw’ ang tawag sa mga modelo sa lenggwaheng fashionista). Tagtuyot ang matres ng Philippine fashion modeling, at tila nagpa-ligate ang industriyang minsang ginawang anthem ang “Vogue” ni Lola Madonna.
Tumengga na nga ba ang Pinoy sa larangan ng pagmo-modelo? Panahon pa nga naman ni John en Marsha nang magkaroon tayo ng mga Ana Bayle at Mimilanie Marquez. Nasaan ang mga bagong Tina Maristela, ang mga Gina Leviste, Frances Dionisio, Marina Benipayo, Issa Gonzales, Myrza Sison, Lala Flores at Adelle Go? Sino na ang susunod sa mga yapak nina Rissa Samson, Wilma Doesnt at Tweety de Leon?
Hindi ako pwede, busy ako.
Kaya nagpatawag ako ng go-see (audition para sa mga modelo). Pronto, nagpakawala ako ng announcement sa radyo—isang daang modelo ang ite-train ng libre ng mga premyadong fashion insiders—mga fashion editors, stylists, paham na photographer at mga designers.
Nagpaunlak ang mga kaibigan ko sa industriya na umayon sa layunin ng PMW. Nanduon ang dati kong fashion editor na si Vic Sevilla, andun din ang mga iginagalang kong editors na sina AA Patawaran at Hector Reyes, ang mga prestisyosong designers na sina Dong Omaga-Diaz at Leonardo Dadivas at Puey Quinones, ang maaasahang dyosa’t kaututang-dila ko na si Wilma Doesnt at ang matalik kong kaibigan slash underrated fashion photographer na si Ricky La Dia.
Maswerte na, ‘ika ko, kung maka-dalawang daan kami ng mga mag-aapply, pero naghimala ang fashionista kong Ninang Engkantada—umabot kami ng humigi’t kumulang sa limang daan! Dinumog kami sa araw ng go-see. Nasa ika-siyam na palapag ang opisina ko, umabot hanggang lobby ng building ang pila ng mga gustong mag-modelo. Muntik kaming talakan ng Security Office at nagmistulang pila sa rasyon ng Dinorado rice ang go-see. Mahihiya ang NFA at siguradong mas blockbuster ang audition ko.
Na-realize ko, hindi pa nakabaon sa lupa ang pangarap ng maraming maging modelo. Buhay na buhay at nag-aalab pa rin ang pangarap ng marami. Ang kulang lamang ay mabisang pagtulong mula sa mga taga-industriya. Nalungkot akong bigla. Sinisi ang sarili. Kami pala ang nakalimot, kami pala ang nagpabaya. Pero hindi pa huli. Kahit gaano kasimple, kahit gaano kaliit, maari kaming makapag-ambag ng palad para sa industriyang minsan at patuloy na kumukupkop sa aming mga pangarap.
Maswerte akong maisadlak ng kapalaran sa fashionistang mundo ko ngayon. Wala sa hinagap ko na maituring na isang eksperto o hiranging magaling sa larangang ito. Pero bago pa man mag-PMW, nakapagdirek na ako ng mga fashion shows para sa ilang foreign at local fashion brands. Ilan sa mga photoshoots na kinunsepto at dinirek ko ang lumatag sa ilang billboards sa Edsa.
Hindi eksaheradong sabihing isang tumpok isang mamera ang mga so-called ‘direktor’ ngayon. Lahat na lang nagdidirek. Lahat na lang nagmamagaling. Lahat na lang may nakabulsang attitude at tantrums na handang humagupit sa anumang sandali. Lahat na lang nakaangas ang ilong sa ere na minsan lamang na makapag-direhe ng isang simpleng song and dance number ay astang pang-Broadway na. Nakakaumay ang mga ilusyon at mga angas. Hindi nagsisimula ang pagdidirek sa pagpindot ng
Sa tulong ng maraming kaibigan, sa pinagsama-samang experience at humbled expertise at sa pinagbuklod na pagmamalasakit, buong pagpapakumbaba naming ginawa ang PMW.
Iba’t-ibang klase ang dumating sa araw ng go-see. Maraming nagpapabata, maraming nagpapatanda. Maraming con todo sa kolorete, maraming kuba na sa dami ng accessories, samantalang karamiha’y namumuhunan lamang ng pagbabakasakali.
Marami sa kanila’y may nakahandang sinaulong mga linya—parang mga kinabisadong sagot sa mga tanong sa unang job interview. Kahit po ano gagawin ko, ang nakakatakot na pangako ng ilan; may mga aroganteng tiwalang-tiwala sa sarili—marami pong kumuhuha sa akin; samantalang ang iba’y lakas lamang ng loob at kapal ng mukha ang baon—maganda naman po ako di ba?
May mga kuminang sa audition, may mga pasang-awa at maraming nagmakaawa. Halos iluwa ng ilan ang lahat ng kanilang mga bagang sa tuwa kapag sila’y nakakapasa, samatalang damang-dama ko ang pagkalugmok ng marami kung sila’y nakakatanggap ng iling.
Dalawang araw lamang ang workshop, pero naramdaman ko ang rubdob ng mga model wannabes na matuto. Sa rehearsal para sa fashion show (kung saan ipre-present ang mga modelo sa mga taga-industriya), marami ang nakatikim ng mga pinaghalong sigaw at papuri. Kinatay ang mga rampang lampa, hinipan ang mga dibdib ng ilan na kulang sa kumpyansa at ipinamukha sa marami ang potensyal na nakita namin sa kanila sa araw pa lamang ng go-see.
Malaki ang ikinagulat ko sa galing ng mga modelong ito. Marami ang yumabong sa rampa, marami ang kumislap kasabay ng mga flash bulbs ng mga camera. Umangat ang ilang mga pangalan—si Patricia Garcia na kikimi-kimi sa rehearsal ngunit bumulaga sa gabi ng palabas; si Nikita Conwi at Crystel de los Reyes na kumain ng papuri mula sa maraming taga-ad and casting agencies, sina Jessica Martinez, Krishna Sing, Sheryl Tolentino, Andromeda Reyes, MJ Abuel, Jana at Aiko Ramirez na malao’t madali’y tiyak na mamumulaklak sa industriya; sina Smile Dimalanta, Marj Daez at Jekzie na nangibabaw sa kanilang kakaibang ‘look.’
Hindi nagpahuli ang mga kalalakihan—sina Andre, Kyle, James Mendoza, Laurence Rafer, Vince Salas, Vince Andres, Mico Alvarez, Kim Alvares, Frincks Maye, Earvin Aquino, Joash Balejado,Jay Almeda, Vince Ricafrente, Pete Cureg, Darwin Dazo, JP Ancheta at si Jay-R Salud.
Pangalan lamang ang ilan sa kanila ngayon, pero naniniwala ako—alam ko—sila ang mga mumunting pangarap na tumupad sa sarili kong pangarap.
(PMW models' pictures posted at Friendster philmodelsweekend@yahoo.com)
.
Wednesday, November 26, 2008
Lex Bonife writes
(Lex Bonife is the writer of the widely acclaimed films "Ang Lalaki Sa Parola" and "Ang Lihim ni Antonio")
Book author Louie Cano is one of my favorite chit chat buddy over the dumb bells and bench press of Fitness First. His latest work "Masculadoll: Mga Sanaysay ng Buhay Bading na di Buking" is his first work that I have ever read. And I must say it brought me to fits of laughter for the past two days.
His colorful and flamboyant account as a muscled gay man dancing on the ledge of Bed Bar, hooking up with different men from the "discreet" to the "rent" boys, breaking his heart with an arrogantly imbecile man, and remembering his juvenile affair with his cute classmate makes me appreciate the rich diversity of life as a gay man through the lens of an irreverent humor.
Congratulations, Louie for "Masculadoll"
(Blush. Thanks, Lexxx!)
.
Book author Louie Cano is one of my favorite chit chat buddy over the dumb bells and bench press of Fitness First. His latest work "Masculadoll: Mga Sanaysay ng Buhay Bading na di Buking" is his first work that I have ever read. And I must say it brought me to fits of laughter for the past two days.
His colorful and flamboyant account as a muscled gay man dancing on the ledge of Bed Bar, hooking up with different men from the "discreet" to the "rent" boys, breaking his heart with an arrogantly imbecile man, and remembering his juvenile affair with his cute classmate makes me appreciate the rich diversity of life as a gay man through the lens of an irreverent humor.
Congratulations, Louie for "Masculadoll"
(Blush. Thanks, Lexxx!)
.
Wednesday, November 12, 2008
Amboy
I was in the City of Angels to, uhm, celebrate the folding up of my first moleskine, to…er, commemorate the birth of my wisdom tooth, er, uhm, extol my grossed out choice to singlehood. Ain’t convincing, is it?
Dateline: Friday, 4ish AM. I packed up for a road trip with my pink BFF MJ. Garbed in my plaid gray pantaloons lined with snippets of pink and orange (I was reeking bakla from the waist down), a mauve tank and my trusty Chucks. I was gunning at getting ‘lucky’ so I’ve brought an extra tube o’ lube. Hehe.
Friday night, MJ hosted an O party. I thought I’ve already file O under BeenThereDoneThat that it didn’t stir any interest to me anymore, but when I barge on MJ’s door what greeted was a bunch of hotties—all eight of ‘em. No sooner than I can strp, I was serving Jose Cuervo bare toped naked. I burped to my gum’s content.
The morning after, it was time to explore the city’s wares. Nightime, we went to the Fieldstrip when I got a call from R who hooked me up with his Amboy ex, M. Now I am not the type who would partake on someone else’s leftover, but he was Yummy Personified that I just gotta have some. I got some, and ‘some’ was too much of an understatement, M went beyond, way beyond, expectation.
After slambangin’ with Amboy, I went back to Fields to re-align with MJ et al. Next stop was Diamond.
Dateline: Friday, 4ish AM. I packed up for a road trip with my pink BFF MJ. Garbed in my plaid gray pantaloons lined with snippets of pink and orange (I was reeking bakla from the waist down), a mauve tank and my trusty Chucks. I was gunning at getting ‘lucky’ so I’ve brought an extra tube o’ lube. Hehe.
Friday night, MJ hosted an O party. I thought I’ve already file O under BeenThereDoneThat that it didn’t stir any interest to me anymore, but when I barge on MJ’s door what greeted was a bunch of hotties—all eight of ‘em. No sooner than I can strp, I was serving Jose Cuervo bare toped naked. I burped to my gum’s content.
The morning after, it was time to explore the city’s wares. Nightime, we went to the Fieldstrip when I got a call from R who hooked me up with his Amboy ex, M. Now I am not the type who would partake on someone else’s leftover, but he was Yummy Personified that I just gotta have some. I got some, and ‘some’ was too much of an understatement, M went beyond, way beyond, expectation.
After slambangin’ with Amboy, I went back to Fields to re-align with MJ et al. Next stop was Diamond.
Tuesday, October 21, 2008
Go-see
(How to slaughter a dream)
THERE I was, last Saturday, sitting as one-fourth of the deciding panel for the go-see of The First Philippine Models Weekend. A go-see—for the flair-impaired—is plain models’ audition in glitzy fashionspeak. Over 300+ model-wannabes were on a call-back and t’was me-myself-and-I’s triumvirate of a brainchild to summon the pretty young minions of fashion to gather and copulate at my Chuck’ed feet (yeah, words can be verbosely accessorized a la Galiano’s aesthetics).
It was an unabashed mix. There were the chiseled good looking ones, the rugged diamonds in the rough. There were washboard abs and lotsa boobies spilling out their tank tops and low-down scooped tees. But there were also the the plain Janes, simple schmucks and the uglies, the bunch with nothing but loads of unrealistic dream persistence.
If there’s one word to describe the elimination, it would be UNAPOLOGETIC. It was a slaughterhouse. It was so Simon Cowell back there. The panel (composed of a fashion editor, a fashion stylist, a PR practitioner and moi), was blunt, matter-of-factly and direct to the point. I saw applicants jumping out of their skins as I hand them the coveted Official Postcard that invites them to The First Philippine Models Weekend. But I was also a heart wrenching witness to wannabes with pleading eyes and “Please…” written on their lips as they were handed out the No verdict.
It broke my heart. I know how it is to dream big. To be splattered in your face with a harsh No was just a lashing, arduous experience. What sprinkled salt to my wounded heart was that it was all based on looks.
Looks. Just that and nothing more.
I get an enchilada of thoughts up my head. Is fashion really superficial? Who are we to judge who is beautiful and who is not? Who are we to be arbiters of good taste? What gave us the right to kill dreams?
It’s sad that fashion reveals its ugly fangs to me now, but the sadder part is, I am a willing victim to ram it up my throat and hark “Suck it to me, baby!”
God, I swear to my Calvins, I am so bad. Ugh.
THERE I was, last Saturday, sitting as one-fourth of the deciding panel for the go-see of The First Philippine Models Weekend. A go-see—for the flair-impaired—is plain models’ audition in glitzy fashionspeak. Over 300+ model-wannabes were on a call-back and t’was me-myself-and-I’s triumvirate of a brainchild to summon the pretty young minions of fashion to gather and copulate at my Chuck’ed feet (yeah, words can be verbosely accessorized a la Galiano’s aesthetics).
It was an unabashed mix. There were the chiseled good looking ones, the rugged diamonds in the rough. There were washboard abs and lotsa boobies spilling out their tank tops and low-down scooped tees. But there were also the the plain Janes, simple schmucks and the uglies, the bunch with nothing but loads of unrealistic dream persistence.
If there’s one word to describe the elimination, it would be UNAPOLOGETIC. It was a slaughterhouse. It was so Simon Cowell back there. The panel (composed of a fashion editor, a fashion stylist, a PR practitioner and moi), was blunt, matter-of-factly and direct to the point. I saw applicants jumping out of their skins as I hand them the coveted Official Postcard that invites them to The First Philippine Models Weekend. But I was also a heart wrenching witness to wannabes with pleading eyes and “Please…” written on their lips as they were handed out the No verdict.
It broke my heart. I know how it is to dream big. To be splattered in your face with a harsh No was just a lashing, arduous experience. What sprinkled salt to my wounded heart was that it was all based on looks.
Looks. Just that and nothing more.
I get an enchilada of thoughts up my head. Is fashion really superficial? Who are we to judge who is beautiful and who is not? Who are we to be arbiters of good taste? What gave us the right to kill dreams?
It’s sad that fashion reveals its ugly fangs to me now, but the sadder part is, I am a willing victim to ram it up my throat and hark “Suck it to me, baby!”
God, I swear to my Calvins, I am so bad. Ugh.
Monday, September 29, 2008
Chaka Chika on Chicane
I was at Chicane over the weekend.
The set-up was fab and the music was just blarin’ with audiosonic banging assault enough to turn my ear deposits into, ew, melted cheese. The crowd was a cornucopia of pretty young things punctuated with lotsa muscles (yum!) and a feast of cleavages (to the delight of the hets).
But the sound system went off thrice—yupyupyup, 3x!—and it was just so phooey it ruined my momentum for the night. Not even a free drink from this cool bagets with his bevy of shiny, shimmery galpals (they all wore glittery garbs, they’re like, uhm, walking mirror balls) could rev me up again.
I was with Betty Suarez, my best gimik associate, and twas doubly unfortunate that this guy I like from work mistook Betty as my date. Aaarrrgh! I like this guy a lot--he's hot, neat, well-versed and I guess, a 'south' boy (ifyouknowhatimean...) and I heard that he's a recent 'convert' who traded his semi-celeb gf to plain ol' dick worshippin' (who'd blame him, ryt?!). I often get feelers from him (even trailed me by the john a couple of times), but that's it. It's either he's playing coy or just plain dense. Sigh. Make your move, man! MAKE YOUR FRIGGIN' MOVE!!!
The set-up was fab and the music was just blarin’ with audiosonic banging assault enough to turn my ear deposits into, ew, melted cheese. The crowd was a cornucopia of pretty young things punctuated with lotsa muscles (yum!) and a feast of cleavages (to the delight of the hets).
But the sound system went off thrice—yupyupyup, 3x!—and it was just so phooey it ruined my momentum for the night. Not even a free drink from this cool bagets with his bevy of shiny, shimmery galpals (they all wore glittery garbs, they’re like, uhm, walking mirror balls) could rev me up again.
I was with Betty Suarez, my best gimik associate, and twas doubly unfortunate that this guy I like from work mistook Betty as my date. Aaarrrgh! I like this guy a lot--he's hot, neat, well-versed and I guess, a 'south' boy (ifyouknowhatimean...) and I heard that he's a recent 'convert' who traded his semi-celeb gf to plain ol' dick worshippin' (who'd blame him, ryt?!). I often get feelers from him (even trailed me by the john a couple of times), but that's it. It's either he's playing coy or just plain dense. Sigh. Make your move, man! MAKE YOUR FRIGGIN' MOVE!!!
Tuesday, September 23, 2008
Paunang Chorva
Foreword ng "Masculadoll"
(My third-born just came off the press, it'll hit the shelves of Powerbooks and National Bookstore by October. Hope you take time to leaf through it.)
GUSTO kong lumipad, pero dahil wala akong pakpak, natutunan ko na lamang magsulat sa hangin.
May kapangyarihang dala ang pagsusulat—parang bato ni Darna o kuryente ni Volta. Ang sisterellang si Zsazsa lumalaklak ng bato at sumisigaw ng “ZATURNNNAHHH!” samantalang ako nama’y humihigop ng mainit na kape, hahayaang mabanlian ang lalamunan at sabay hihiyaw ng “POTASHET! ANG INIT!!!” at saka pa lamang ako sasaniban ng kapangyarihang makapagsulat.
Malaking pakikipagsapalaran ang magsulat—para kang nagbubuntis ng ideya—kukupkupin mo ito sa sulok ng iyong katwiran, patatabain sa dulo ng kawalan at pahihinugin sa gitna ng gunita. Pero dadating ang sandali na kakatayin mo ang bawat hibla at saka ilalatag ang mga ito sa papel. Pagkatapos, isa-isa mo silang pakakawalan—hanggang sa may dapuan.
Madalas makiliti, mapuwing, o ma-praning ang mga dinadapuan ng mga sinulat ko. Salamat na lamang at tinangkilik ng mga vhaklers ang panganay ko, ang Brusko Pink, King Kong Barbies & Other Queer Files, pati na ang Baklese, isama mo na rin ang dati kong column sa The Manila Bulletin at pabugso-bugsong by-line sa The Philippine Star.
Ito ang unang paglalayag kong sumulat sa Filipino. Mabuti naman at napaunlakan ako ng pagkakataong tumugon sa hiling ng mga mambabasang humihirit na “Tagalog naman, sis…”
Naiiba ang Masculadoll dahil humigop ang bawat salita ng, anopangaba, kundi mga misteryong nakaipit sa langit ng alaala. Kadalasa’y maaanghang ang mga salita, pero malimit ding may tamis, kurot, pait (at minsa’s poot) sa gitna ng mga pahina. Ibinabad ang mga pangungusap sa kakaibang panlasa, binudburan ng samu’tsaring buhay bading na di buking at saka inihain sa buong kashoklaan.
Importante sa akin na sumungkit ng mga ideya, kanlungin ang mga ito sa aking imaginary bahay-bata, ibuhol ang tatlo kong fallopian tubes na parang ribbon at saka ialay sa hangin. Fly galore ang drama.
Ayokong ikulong ang mga sinulat ko. Bad yun.
May buhay ang mga salita at alam ko—kapag ikinulong ko lamang sila sa aking sinapupunan, pilit silang sisigaw papalabas at guguhit sa hangin. Kukunot ang noo mo, dahil di mo man sila mabasa, may amoy ang kanilang kaluluwa.
(My third-born just came off the press, it'll hit the shelves of Powerbooks and National Bookstore by October. Hope you take time to leaf through it.)
GUSTO kong lumipad, pero dahil wala akong pakpak, natutunan ko na lamang magsulat sa hangin.
May kapangyarihang dala ang pagsusulat—parang bato ni Darna o kuryente ni Volta. Ang sisterellang si Zsazsa lumalaklak ng bato at sumisigaw ng “ZATURNNNAHHH!” samantalang ako nama’y humihigop ng mainit na kape, hahayaang mabanlian ang lalamunan at sabay hihiyaw ng “POTASHET! ANG INIT!!!” at saka pa lamang ako sasaniban ng kapangyarihang makapagsulat.
Malaking pakikipagsapalaran ang magsulat—para kang nagbubuntis ng ideya—kukupkupin mo ito sa sulok ng iyong katwiran, patatabain sa dulo ng kawalan at pahihinugin sa gitna ng gunita. Pero dadating ang sandali na kakatayin mo ang bawat hibla at saka ilalatag ang mga ito sa papel. Pagkatapos, isa-isa mo silang pakakawalan—hanggang sa may dapuan.
Madalas makiliti, mapuwing, o ma-praning ang mga dinadapuan ng mga sinulat ko. Salamat na lamang at tinangkilik ng mga vhaklers ang panganay ko, ang Brusko Pink, King Kong Barbies & Other Queer Files, pati na ang Baklese, isama mo na rin ang dati kong column sa The Manila Bulletin at pabugso-bugsong by-line sa The Philippine Star.
Ito ang unang paglalayag kong sumulat sa Filipino. Mabuti naman at napaunlakan ako ng pagkakataong tumugon sa hiling ng mga mambabasang humihirit na “Tagalog naman, sis…”
Naiiba ang Masculadoll dahil humigop ang bawat salita ng, anopangaba, kundi mga misteryong nakaipit sa langit ng alaala. Kadalasa’y maaanghang ang mga salita, pero malimit ding may tamis, kurot, pait (at minsa’s poot) sa gitna ng mga pahina. Ibinabad ang mga pangungusap sa kakaibang panlasa, binudburan ng samu’tsaring buhay bading na di buking at saka inihain sa buong kashoklaan.
Importante sa akin na sumungkit ng mga ideya, kanlungin ang mga ito sa aking imaginary bahay-bata, ibuhol ang tatlo kong fallopian tubes na parang ribbon at saka ialay sa hangin. Fly galore ang drama.
Ayokong ikulong ang mga sinulat ko. Bad yun.
May buhay ang mga salita at alam ko—kapag ikinulong ko lamang sila sa aking sinapupunan, pilit silang sisigaw papalabas at guguhit sa hangin. Kukunot ang noo mo, dahil di mo man sila mabasa, may amoy ang kanilang kaluluwa.
Subscribe to:
Posts (Atom)
